JEANS.pl

Levi Strauss przyjechał do San Francisco w 1853 r., w wieku 24 lat, żeby na Zachodnim Wybrzeżu otworzyć filię pasmanterii prowadzonej przez jego braci w Nowym Jorku. W ciągu następnych dwudziestu lat udało mu się rozwinąć bardzo dobrze funkcjonującą firmę oraz zyskać reputację szanowanego biznesmena, a także miejscowego filantropa.

Jednym z licznych klientów Leviego był Jacob Davis – krawiec z Reno, Nevada, który regularnie kupował bele materiału z hurtowni Levi Strauss & Co. Wśród klientów Jacoba był trudny człowiek, który regularnie rozdzierał kieszenie spodni, które Jacob dla niego szył. Jacob próbował znaleźć sposób na wzmocnienie spodni i pewnego dnia wpadł na pomysł umieszczenia metalowych nitów w miejscach najbardziej narażonych na rozdarcie, takich jak rogi kieszeni i podstawa rozporka.

Spodnie z nitami stały się natychmiast przebojem wśród klientów Jacoba, który zaczął się niepokoić, że ktoś mógłby ukraść ten świetny pomysł. Potrzebował wspólnika i natychmiast pomyślał o Levim Straussie.

Jacob napisał do Leviego, sugerując, że mogliby wspólnie opatentować wynalazek. Levi, jako bystry biznesmen, dostrzegł potencjał w nowym produkcie i przystał na propozycję Jacoba. 20 maja 1873 r. mężczyźni otrzymali patent nr 139,121 z amerykańskiego urzędu patentowego. Ten dzień uznaje się za oficjalne „narodziny” dżinsów.

Mimo że spodnie dżinsowe były używane jako odzież robocza od wielu lat, to właśnie zastosowanie nitów po raz pierwszy przyczyniło się do powstania współczesnych dżinsów. „Waist overalls” (czyli „kombinezon do pasa”) to tradycyjna nazwa spodni roboczych i właśnie tak nazywano pierwsze dżinsy. Słowo „dżinsy” stało się bardziej popularne w latach 60. XX w., kiedy pokolenie powojennego wyżu demograficznego (baby-boom generation) przyjęło tę nazwę dla swoich ulubionych spodni.

Materiał dżinsowy na nitowane spodnie robocze pochodził z Amoskeag Mill w Manchesterze, New Hampshire, firmy słynącej z produkcji wysokiej jakości tkanin. Wkrótce wszyscy ludzie pracy kupowali innowacyjny, nowy rodzaj spodni, chwaląc ich niezwykłą trwałość. Około 1890 r. spodnie otrzymały numer 501, który noszą do dzisiaj.

Levi Strauss & Co. była jedyną firmą mającą prawo produkować nitowaną odzież do 1890 r., kiedy to patent trafił do domeny publicznej. W tym czasie odzież nitowa na świecie była produkowana przez Levi Strauss & Co. Po wygaśnięciu ochrony patentowej, dziesiątki producentów odzieży zaczęło naśladować oryginalne nitowane ubrania, które stały się popularne dzięki Levi Strauss & Co.

Tak więc następnym razem, kiedy zobaczysz kogoś noszącego dżinsy Levi's® 501®, pamiętaj, że te spodnie są bezpośrednim potomkiem oryginalnej pary uszytej w 1873 r. A dwóm wizjonerskim imigrantom – Leviemu Straussowi i Jacobowi Davisowi udało się zmienić dżins, nitkę i trochę metalu w najpopularniejszy produkt odzieżowy na świecie – dżinsy.

• 
  1829

  Narodziny Leviego Straussa w Buttenheim, Niemcy.

• 
  1853

  W wieku 24 lat Levi Strauss zostaje obywatelem Stanów Zjednoczonych i wyrusza do San Francisco, szukając szczęścia podczas kalifornijskiej gorączki złota... nie poprzez płukanie złota, lecz sprzedając towary poszukiwaczom. W marcu przybywa do San Francisco i zakłada małą firmę pasmanteryjną przy California Street.

• 
  1872

  Jacob Davis, krawiec z Reno, opowiada Leviemu o swoim pomyśle zabezpieczania nitami miejsc narażonych na rozdarcie w szytych przez siebie spodniach. Chce opatentować wynalazek, jednak nie ma wymaganych 68 dolarów i potrzebuje wspólnika. Levi dostrzega potencjał nowego produktu i przystaje na propozycję Jacoba.

• 
  1873

  20 maja Levi Strauss i Jacob Davis otrzymują na proces nitowania patent o numerze 139,121. Tę datę uznaje się za oficjalne „narodziny” dżinsów. Spodnie mają jedną kieszeń z tyłu, ozdobioną łukowatym szwem, kieszonkę na zegarek, pasek z tyłu, pozwalający na ich dopasowanie, oraz guziki na szelki.

• 
  1886

  Po raz pierwszy na „waist overalls” zastosowano znak graficzny z dwoma końmi.

• 
  1890

  Po raz pierwszy wyrobom odzieżowym nadano numery partii. Słynne dżinsy z miedzianymi nitami otrzymują numer „501”.

• 
  1897

  Levi Strauss funduje 28 stypendiów na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Stypendia są przyznawane do dziś. Wspiera też Kalifornijską Szkołę dla Niesłyszących (California School for the Deaf), a także inne miejscowe organizacje dobroczynne.

• 
  1901

  Na „waist overalls” pojawia się druga tylna kieszeń.

• 
  1902

  Levi Strauss umiera 27 września w wieku 73 lat. W dniu pogrzebu miejscowe firmy nie pracują przez kilka godzin. Pracownicy eskortują trumnę na stację kolejową, skąd zostaje przewieziona na cmentarz Hills of Eternity w Colma, na południe od San Francisco. Firmę dziedziczą siostrzeńcy Leviego.

• 
  1906

  18 kwietnia trzęsienie ziemi w San Francisco i następujące po nim pożary niszczą siedzibę firmy Levi Strauss & Co. i dwie fabryki. Pracownicy nadal otrzymują wynagrodzenie, a w celu zapewnienia im zajęcia zostaje otwarta tymczasowa siedziba firmy. W następnym roku w San Francisco powstają nowa fabryka i siedziba.

• 
  1915

  LS&CO otrzymuje pierwszą nagrodę za „waist overalls” na międzynarodowej wystawie Panama Pacific w San Francisco. Firma zaczyna kupować materiał dżinsowy z Cone Mills w Karolinie Północnej.

• 
  1918

  „Freedom-Alls” zostają wprowadzone na rynek: opatentowana odzież robocza i rekreacyjna dla kobiet.

• 
  1920

  Cena bawełny gwałtownie spada, dzięki czemu tanieją wyroby z dżinsu. Pomimo to Walter Haas Sr. (bratanek Leviego Straussa) utrzymuje budżet przeznaczony na reklamę na poziomie 25 000 dolarów, gdyż intuicja podpowiada mu, że reklama (w formie billboardów i malowanych znaków) jest kluczem do sukcesu „waist overalls”.

• 
  1922

  Do spodni zostają dodane szlufki na pasek, przy zachowaniu guzików na szelki. LS&CO kupuje dżins wyłącznie z Cone Mills.

• 
  1926

  Pracownicy fabryki przy Valencia Street otrzymują premie, być może jako pierwsi w przemyśle odzieżowym.

• 
  1927

  Cone Mills opracowuje unikatową tkaninę „01” z 10-uncjowego dżinsu.

• 
  1928

  Firma rejestruje słowo Levi's® jako znak towarowy.

• 
  1930

  Początek wielkiego kryzysu. Pracownicy fabryki pracują w trybie „krótkiego tygodnia pracy”, żeby uniknąć zwolnień. Firma przyjmuje kowboja jako symbol budujący wizerunek firmy. Dżins jest ciągle postrzegany jako odzież robocza, pojawiają się jednak bardziej emocjonalne skojarzenia związane z romantyczną postacią kowboja.

• 
  1933

  Dżinsy 501® z tego okresu mają szlufki, guzik na szelki oraz pasek regulujący z tyłu.

• 
  1935

  LS&CO wprowadza Lady Levi's®, pierwszą linię dla kobiet. Odzież damska marki Levi’s® pojawia się na okładce „Vogue Magazine”.

• 
  1936

  Przy prawej, tylnej kieszeni pojawia się czerwona wszywka. Słowo „Levi’s” jest wyszyte białą nicią wersalikami.

• 
  1937

  Tylne kieszenie są naszyte tak, by zakrywały nity, w reakcji na skargi klientów, że nity powodują zarysowania na meblach i siodłach. Z dżinsów znikają guziki do szelek.

• 
  1939

  Dżinsy nieco się zmieniają w odpowiedzi na zasady ustalone przez Radę Produkcji Wojennej. Nit w kroku i pasek regulujący z tyłu zostają usunięte, by oszczędzić materiał i metal (istnieje też historia, że kowboje narzekali, że nit w kroku zbytnio się nagrzewa podczas kucania przy ognisku!).

• 
  1940

  Amerykańscy żołnierze noszą dżinsy Levi's®, T-shirty i kurtki, po raz pierwszy prezentując te produkty na arenie międzynarodowej. Afroamerykańscy pracownicy w zakładach firmy w Kalifornii pracują razem z białymi, na długo przed wprowadzeniem przez rząd polityki integracyjnej.

• 
  1944

  Z powodu ograniczeń wojennych, z kieszeni usunięto łukowate zdobienie, gdyż spełniało tylko funkcję dekoracyjną i nie było kluczowe w użytkowaniu odzieży. W celu utrzymania zdobienia na kieszeniach, pracownicy LS&CO malowali je ręcznie na każdej parze spodni!

• 
  1948

  Levi Strauss & Co. porzuca działalność hurtową, by skoncentrować się na wytwarzaniu własnych produktów.

• 
  1950

  Dżinsy stopniowo zmieniają status – z odzieży roboczej na symbol buntu. Dla beatników (przedstawicieli Beat Generation), a w szczególności Jacka Kerouaca, dżinsy, okulary przeciwsłoneczne i czarne golfy stały się symbolem nonkonformizmu. Ten kontestatorski element zostaje ugruntowany przez gniewnego Marlona Brando w filmie „Dziki” („The Wild One”) z 1953 r.

• 
  1952

  Powstaje Fundacja Leviego Straussa mająca na celu koordynację działalności charytatywnej firmy.

• 
  1954

  Zostaje wprowadzona wersja dżinsów z rozporkiem zapinanym na zamek „501®”. Linie „Lighter Blues” i „Denim Family” oznaczają debiut firmy w produkcji odzieży sportowej. Pułkownik z bazy amerykańskiej w Niemczech zabrania żonom żołnierzy nosić dżinsy, gdyż jego zdaniem źle to świadczy o USA...

• 
  1955

  Słowo „LEVI'S” jest wyszyte po obu stronach czerwonej wszywki (Red Tab®). Do wyszycia łukowatego zdobienia na kieszeniach stosuje się maszyny z dwiema igłami, dzięki czemu uzyskuje się efekt „diamentu” i po raz pierwszy każdy łuk ma dokładnie taki sam kształt.

• 
  1956

  Skórzana naszywka zostaje zastąpiona materiałem „skóropodobnym” z powodu rosnącej ceny skóry.

• 
  1959

  Dżinsy Levi's® zostają przedstawione na prezentacji amerykańskiego przemysłu odzieżowego („American Fashion Industries Presentation”) w Moskwie. Firma zaczyna eksportować odzież do Europy.

• 
  1960

  LS&CO otwiera pierwszą fabrykę na południu Stanów Zjednoczonych w Blackstone, w stanie Wirginia. Firma od początku kładzie nacisk na integrację rasową w zakładzie. Dzieje się to przed wprowadzeniem obowiązkowej desegregacji przez prawo federalne. Słowo „overall” zostaje zastąpione przez „dżinsy” we wszystkich reklamach.

• 
  1962

  Na rynek wchodzi kultowa kurtka dżinsowa „Type 3” – znana również jako 557 – która staje się wzorem wszystkich przyszłych kurtek dżinsowych. Powstaje Levi Strauss & Co. Europe.

• 
  1963

  Początek dżinsów dekatyzowanych Levi's®.

• 
  1964

  Pojawiają się spodnie Sta Prest® – pierwsze spodnie z zaprasowanym na stałe kantem.

• 
  1965

  Powstaje Levi Strauss International i Levi Strauss Far East, dając początek ekspansji firmy w Europie i Azji.

• 
  1966

  Telewizja pokazuje pierwszy spot reklamowy dżinsów Levi's®. Jest to prawdopodobnie pierwsza reklama telewizyjna odzieży!

• 
  1967

  Pojawiają się mocno dopasowane dżinsy 505®. Nity na tylnych kieszeniach zostają zastąpione ćwiekami. Rockowy zespół The Jefferson Airplane nagrywa radiowe reklamy Levi'sów ® ze stretchu i 5-kieszeniowych spodni White Levi's® z diagonalu.

• 
  1968

  Firma otwiera osobny dział odzieży damskiej: Levi's® For Girls. Powstaje Wydział Spraw Społecznościowych formalizujący filantropijną działalność firmy.

• 
  1969

  Odbywa się koncert w Woodstock. Na widowni jest wiele par dżinsów Levi's®! Levi Strauss & Co. wprowadza do kolekcji silnie rozszerzające się u dołu „dzwony”.

• 
  1970

  W latach 70. dżinsy stają się coraz bardziej modne, podobnie jak reklamy marki Levi's® – informacja otrzymana przez naszą agencję reklamową brzmi „Strategiczna zmiana rzeczywistości” – patrz w przyszłość! Sztruks i poliester poza linią produktów firmy. W głównej siedzibie firmy powstają pierwsze zespoły zaangażowania społecznego.

• 
  1971

  Słowo „Levi's” na czerwonej wszywce jest wyszywane z małą literą „®”. Powstaje Levi Strauss Japan. Okładka albumu zespołu Rolling Stones „Sticky Fingers”, zaprojektowana przez Andy’ego Warhola, przedstawia Micka Jaggera w dżinsach Levi’s z rozporkiem z zamkiem. Na pierwszym wydaniu okładek znajduje się prawdziwy zamek!

• 
  1974

  Levi Strauss & Co. sponsoruje „Denim Art Contest” (Konkurs Sztuki Dżinsowej), zapraszając klientów do nadsyłania zdjęć „ozdobionych dżinsów”. Nadchodzi ich 2000. Zwycięskie spodnie są pokazywane w amerykańskich muzeach, a niektóre ze spodni zostają zakupione przez Levi Strauss & Co. do archiwum firmy. („Levi's® Denim Art Contest”, Squarebooks w 1974 r.)

• 
  1981

  Powstaje wersja dżinsów Levi's® 501® dla kobiet, reklamowana w telewizji przez „reklamę z Travisem”.

• 
  1983

  Cone Mills zaczyna wprowadzać dżins XXX dzięki zastosowaniu 60-calowych krosien. W siedzibie firmy powstają grupy wsparcia dla cierpiących na AIDS. Pierwszy Original Levi's® Store powstaje w Europie (w Hiszpanii). Osiem lat później w Europie jest już 527 takich sklepów.

• 
  1984

  LS&CO ubiera amerykańską reprezentację olimpijską. Bruce Springsteen prezentuje parę dżinsów 501® na okładce płyty „Born in The USA”. Bob Haas, prasiostrzeniec Levi’ego Straussa, zostaje prezesem i dyrektorem generalnym firmy.

• 
  1985

  Reklama „Laundrette” powoduje w Europie błyskawiczny wzrost sprzedaży dżinsów Levi's® 501® i określa stylu ubierania się dla pokolenia młodych mężczyzn poprzez mieszankę amerykańskiego ducha z nostalgią i romantyzmem. Sposób reklamowania dżinsów zmienia się na zawsze.

• 
  1991

  Powstaje „Project Change” – inicjatywa mająca na celu zwalczanie instytucyjnego rasizmu w społeczności LS&CO. W Columbus w stanie Ohio powstaje pierwszy Original Levi's® Store.

• 
  1992

  Ze względu na zainteresowanie „klasycznymi” dżinsami Levi's®, LS&CO wprowadza dżinsy „Capital E” w Stanach Zjednoczonych. Ma to miejsce po sukcesie klasycznego modelu wprowadzonego wcześniej przez Levi Strauss Japan.

• 
  1993

  Levi Strauss & Co. sponsoruje konkurs mający na celu odnalezienie najstarszej pary dżinsów Levi's®. Zwycięzca pochodzi z końca lat 20. XX w. LS&CO zdobywa nagrodę „Excellence in Ethics” (za wybitne osiągnięcia w etyce) czasopisma „Business Ethics”. Biura LS&CO w Europie pomagają pokryć koszty fotoreportażu na temat skutków życia z AIDS.

• 
  1994

  Sklepy Original Levi's® Stores na całym świecie biorą udział w Dniu Walki z AIDS.

• 
  1995

  Carl von Buskirk, Prezes LS Europe, podpisuje statut potwierdzający, że firma nie dyskryminuje i nigdy nie będzie dyskryminować pracowników będących nosicielami wirusa HIV lub cierpiących na AIDS.

• 
  1996

  Odzież z serii Levi's® Vintage Clothing zostaje wprowadzona do sprzedaży na całym świecie. LVC to linia autentycznych reprodukcji ubrań z archiwów Levi Strauss & Co. Archives. Ośrodek im. Martina Luthera Kinga Jr. na rzecz przemian społecznych bez przemocy (Martin Luther King Jr. Center for Non-violent Social Chang) przyznaje LS&CO „Nagrodę za Zarządzanie”.

• 
  1998

  LS&CO świętuje 125. rocznicę wynalezienia dżinsów, mającego miejsce w 1873 r.

• 
  1999

  Marka poszerza zakres swojego zaangażowania w muzykę poprzez trasę koncertową Lauryn Hill „Miseducation”, Basement Jaxx, Jamiroquai, Massive Attack, oraz amerykańską edycję MTV Video Music Awards. W Europie zostaje ponownie wprowadzona linia Levi's® Sta-Prest®, którą reklamuje mały, żółty „muppet” zwany Płaskim Erykiem (Flat Eric). Bob Haas zostaje prezesem zarządu.

• 
  2000

  „Time Magazine” nazywa dżinsy 501® „ubraniem XX wieku”. Na rynek wchodzą Levi's® Engineered Jeans®. Levi's® ICD+™: pierwsza inteligentna odzież na skalę komercyjną na świecie. Levi Strauss & Co. sponsoruje trasy koncertowe D'Angelo i Christiny Aguilery w Stanach Zjednoczonych. W Europie marka Levi's® promuje trasę grupy Primal Scream.

• 
  2001

  Levi Strauss & Co. kupuje najstarszą parę dżinsów na świecie za rekordową sumę 46 532 dolarów, a linia Levi's® Vintage Clothing reprodukuje je w specjalnej, limitowanej edycji. Dżinsy nazwano „The Nevada Jean”. Marka Levi's® sponsoruje europejską trasę koncertową grupy Outkast.

• 
  2003

  Levi Strauss & Co. obchodzi 150. rocznicę powstania firmy i 130. rocznicę wynalezienia dżinsów przez Leviego Straussa i Jacoba Davisa. W lutym linia dżinsów Levi's® Type 1™– współczesna interpretacja kultowej odzieży dżinsowej stworzonej przed 130 laty - zostaje wprowadzona do sprzedaży na całym świecie.

• 
  2003

  Zostaje ustanowiona nagroda „Levi's® Digital Art Award”. Uczelnie projektanckie otrzymują instrukcje, by „zinterpretować ducha dżinsów 501®, tworząc oryginalne dzieło do opublikowania w Internecie”. Wstępnie wyselekcjonowane prace zostają zaprezentowane na eu.levi.com, gdzie publiczność głosuje na zwycięzcę. Zwycięzcą edycji konkursu z 2003 r. jest Ka Key Ng z Surrey Institute of Art and Design w Wielkiej Brytanii.

Levi Strauss, wynalazca typowo amerykańskiego ubrania – dżinsów – urodził się w Buttenheim w Bawarii 26 lutego 1829 r. Był synem Hirscha Straussa i jego drugiej żony, Rebeki Haas Strauss. Levi – który w dniu urodzin otrzymał imię „Loeb” – i jego starsza siostra Fanny byli ostatnimi dziećmi Straussów. Hirsch i jego pierwsza żona mieli prawdopodobnie pięcioro dzieci.

Hirsch zmarł na gruźlicę w 1845 r., a dwa lata później Rebecca, Loeb, Fanny i prawdopodobnie jeszcze jedna siostra o imieniu Mathilde wyemigrowali do Nowego Jorku. Tam spotkali się z Jonasem i Louisem, dwoma starszymi braćmi, którzy wyjechali wcześniej i otworzyli hurtownię pasmanteryjną „J. Strauss Brother & Co.” Młody Loeb wkrótce zaczął uczyć się fachu i od 1850 r. rodzina i klienci zaczęli nazywać go „Levi” (w spisie ludności przeprowadzonym tego roku jego imię figuruje jako „Levy”).

Kiedy wiadomości o gorączce złota w Kalifornii dotarły na wschód, Levi wyjechał do San Francisco szukać szczęścia, chociaż wiedział, że nie będzie płukać złota. Pod koniec stycznia 1853 r. został obywatelem Stanów Zjednoczonych, a w lutym wyruszył na Zachodnie Wybrzeże przez Przesmyk Panamski. Do tętniącego życiem, pełnego zgiełku San Francisco przybył na początku marca i założył hurtownię farmaceutyczną pod swoim imieniem, był też przedstawicielem firmy należącej do jego rodziny w Nowym Jorku. Nowa firma importowała produkty pasmanteryjne – odzież, bieliznę, parasole, chusteczki, bele tkanin – i sprzedawała je małym sklepikom pojawiającym się w całej Kalifornii i na Zachodzie. To te sklepiki dostarczały ubrania poszukiwaczom złota oraz ich rodzinom, które zaczęły zaludniać zachodnie regiony Ameryki.

Pierwszy adres, pod którym Levi prowadził działalność, to 90 Sacramento Street, a nazwa jego firmy to po prostu „Levi Strauss”. W latach 50. XIX w. ta lokalizacja znajdowała się bardzo blisko nadbrzeża, co ułatwiało odbiór i sprzedaż towarów, które brat Leviego Jonas przysyłał z Nowego Jorku. W 1856 r. Levi przeniósł firmę na 62 Sacramento Street, a jeszcze później na 63 & 65 Sacramento, gdyż jego firma i reputacja rozwijały się. W tym czasie David Stern – mąż Fanny, siostry Leviego – został wspólnikiem firmy. W 1861 r. firma została przeniesiona pod kolejny adres: 317 & 317 Sacramento Street, a w 1863 r. nazwę firmy zmieniono na „Levi Strauss & Co”. Później, w 1866 r. Levi znów przeniósł siedzibę firmy do większych pomieszczeń przy 14-16 Battery Street, gdzie pozostała przez kolejne czterdzieści lat.

W wieku 35 lat Levi był już dobrze znaną postacią w mieście. Aktywnie uczestniczył w życiu biznesowym i kulturalnym San Francisco, a także aktywnie wspierał społeczność żydowską, w tym świątynię Emanu-El, pierwszą synagogę w mieście. Pomimo swojej pozycji ważnego biznesmena, nalegał, by pracownicy zwracali się do niego po imieniu.

W 1872 r. Levi otrzymał list od Jacoba Davisa, krawca z Reno w stanie Nevada. Davis był jednym ze stałych klientów Leviego Straussa. Kupował bele materiału z jego hurtowni dla własnej firmy. W swoim liście opisał zamożnemu kupcowi swój sposób szycia spodni dla klientów – umieszczał metalowe nity w miejscach narażonych na rozdarcie: w rogach kieszeni i przy dolnej części rozporka. Robił tak w celu wzmocnienia spodni dla swoich klientów, którzy byli pracownikami fizycznymi. Davis chciał opatentować swój pomysł, lecz potrzebował wspólnika, żeby ten pomysł rozwinąć, więc zaproponował wspólne opatentowanie pomysłu (a także podział kosztów). Levi entuzjastycznie przyjął tę propozycję i wspólnicy otrzymali patent 20 maja 1873 r. W ten sposób narodziły się dżinsy.

Levi wiedział, że popyt na nitowane „waist overalls” (stara nazwa dżinsów) będzie duży, więc sprowadził Jacoba Davisa do San Fransisco, żeby nadzorował pierwszy zakład produkcyjny na Zachodnim Wybrzeżu. Jest możliwe, że początkowo szycie dżinsów zlecano szwaczkom pracującym w domu. W latach 80. XIX w. Levi wydzierżawił pomieszczenia w fabryce, a następnie otworzył własną fabrykę na południe od Market Street (chociaż te dane i informacje nie są pewne, gdyż historyczne archiwa firmy zostały utracone podczas trzęsienia ziemi i pożaru w 1906 r.). Słynne dżinsy 501® – początkowo znane jako po prostu „XX” – szybko stały się hitem, podobnie jak inne nitowane produkty dodawane do kolekcji przez Leviego i Jacoba.

Levi w trakcie swojej kariery angażował się też w inne rodzaje działalności. W 1877 r. został członkiem-założycielem i skarbnikiem Rady Handlowej San Francisco. Był dyrektorem Banku Nevada, Liverpool, London and Globe Insurance Company oraz San Francisco Gas and Electric Company. W 1875 r. Levi wraz z dwoma wspólnikami kupił Mission and Pacific Woolen Mills będące częścią majątku byłego milionera, Williama Ralstona, a materiał produkowany w tkalni został wykorzystany w spodniach i płaszczach z wełnianą podszewką („blanket-lined”) firmy Levi Strauss & Co.

Levi Strauss był też jednym z największych filantropów w mieście. Wspierał Pacific Hebrew Orphan Asylum and Home (schronisko i dom pomocy dla żydowskich sierot), organizację dobroczynną Eureka Benevolent Society oraz Hebrew Board of Relief (Radę Pomocy Żydom). W 1895 r. Levi i inni ważni mieszkańcy San Francisco sfinansowali budowę nowej linii kolejowej z San Francisco do doliny San Joaquin Valley (projekt, który niestety się nie powiódł). A w 1897 r. Levi ufundował 28 stypendiów na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley.

Pod koniec XIX w. Levi nadal aktywnie angażował się w codzienne sprawy firmy, mimo że wprowadził już do niej swoich siostrzeńców. David Stern zmarł w 1874 r., a jego czterej synowie – Jacob, Sigmund, Louis i Abraham – pracowali ze swoim wujem. W 1890 r., kiedy to „waist overall” XX otrzymały numer partii „501”, Levi i jego siostrzeńcy oficjalnie zarejestrowali spółkę.

22 września 1902 r. Levi źle się poczuł, jednak w piątkowy wieczór, 26 września, jego stan poprawił się na tyle, by Levi mógł wziąć udział w rodzinnej kolacji w domu przy Leavenworth Street, który dzielił z rodziną Jacoba Sterna. W nocy przebudził się na krótko i powiedział dyżurującej przy nim pielęgniarce, że czuje się „tak dobrze jak to możliwe, biorąc pod uwagę okoliczności”, po czym zmarł. O jego śmierci informowały nagłówki niedzielnego wydania „San Francisco Call” (z 28 września). W poniedziałek, dzień pogrzebu, miejscowe firmy przerwały pracę, by właściciele mogli uczestniczyć w uroczystościach. Mowę pogrzebową w domu Leviego wygłosił rabin Jacob Voorsanger ze świątyni Emanu-El; potem pracownicy firmy eskortowali trumnę do stacji kolejowej Southern Pacific, skąd została przewieziona na cmentarz Hills of Eternity Cemetery w Colma (obecnie Home of Peace), na południe od San Francisco.

Majątek Leviego wynosił prawie 6 milionów dolarów, z czego większość zostawił on siostrzeńcom i innym członkom rodziny. Pozostałą część zapisał Pacific Hebrew Orphan Asylum, Home for Aged Israelites, katolickim i protestanckim sierocińcom, Asylums, Eureka Benevolent Society oraz żeńskiemu zgromadzeniu Emanu-El.

Podsumowując życie i działalność Leviego, gazeta „San Francisco Call” stwierdziła: „Dzięki sprawiedliwości i uczciwości wobec pośredników ze Wschodu i klientów oraz szczodrości wobec pracowników, nikt nie był w stanie dorównać pozycji jego firmy”. Jeszcze większe uznanie wyraziła Rada Handlowa San Francisco (San Francisco Board of Trade) w specjalnej uchwale:

„... edukacja i dobroczynność poniosły wielką stratę
przez śmierć pana Straussa, którego hojne
dary dla Uniwersytetu Kalifornijskiego
pozostaną trwałym świadectwem jego wartości
jako liberalnego i wrażliwego na sprawy publiczne
obywatela, którego niezliczone i nieszukające poklasku
akty dobroczynności, w których ani rasa, ani religia nie miały znaczenia,
ukazują jego ogromną i szczodrą miłość i współczucie
dla ludzkości.”

18 kwietnia 1906 r. San Francisco zostało zniszczone przez silne trzęsienie ziemi i pożar. Wśród budynków, które nie przetrwały tej katastrofy, była siedziba firmy Levi Strauss & Co. przy Battery Street. Budynku nie zniszczyło trzęsienie ziemi, lecz zniszczył go trwający ponad trzy dni pożar: wszystkie towary, wyposażenie oraz archiwa firmy zostały utracone. Ten sam los spotkał fabrykę.

Była to wielka strata, jednak nie oznaczała końca firmy. Kiedy popioły stygły, bracia Stern planowali budowę nowej siedziby i nowej fabryki, tak jak zapewne zrobiłby to wuj Levi. Nadal wypłacali pracownikom pensje i udzielali kredytów innym, bardziej poszkodowanym kupcom, by znów mogli stanąć na nogi.

Bo chociaż budynki i fabryki zawaliły się, firma zbudowana przez Leviego Straussa miała solidne podstawy dzięki jego dalekowzroczności, intuicji biznesowej oraz niezłomnemu przywiązaniu do jakości.